Łoś (Alces alces), ssak zaliczany do rodziny jeleniowatych (Cervidae), podrzędu przeżuwaczy, największy przedstawiciel jeleniowatych, zamieszkujący lasy podmokłe i bagniste Europy Północnej, Syberię, północne Chiny i Mongolię oraz część Ameryki Północnej od Alaski po północne rejony Stanów Zjednoczonych.

Znanych jest 7 podgatunków łosia, z których największy zamieszkuje Alaskę (Alces alces gigas). Inny podgatunek, łoś kaukaski (Alces alces caucasicus), został doszczętnie wytępiony. Długość ciała 240-310 cm, ogona do 10 cm, wysokość w kłębie 180-235 cm, ciężar ciała 300-820 kilogramów.

Samica, tzw. klępa lub łosza, osiąga mniejsze rozmiary niż samiec. Poroże u dorosłych samców ma kształt łopatowy (tzw. łopatacz) lub rozgałęziony (badylarz) i posiada liczne wyrostki. Oczy niewielkie, pysk silnie wydłużony, szeroki, kłąb wyraźny, zaznaczony niewielkim garbem. Ubarwienie sierści brunatne, zimą z szarym odcieniem. Kopyta duże, długie i wąskie, zaopatrzone dodatkowo w tzw. raciczki, zwiększające powierzchnie nacisku kopyt w terenie podmokłym.

Tryb życia dzienny, żeruje także o zmierzchu i nocą. Posiada doskonale rozwinięty zmysł słuchu i węchu, doskonale i chętnie pływa, odbywa dalekie wędrówki, m.in. podczas powodzi lub plag owadów. Samce są z reguły samotnikami, łączą się z samicami tylko w okresie rui na kilka dni. Toczą zacięte walki o samice i w tym okresie wydają charakterystyczne dźwięki zwane "stękaniem". Ciąża trwa 242-264 dni, samica rodzi 1-3 młodych, które często pozostają z matką do drugiego roku życia.

Pożywienie stanowią liście, kora, miękkie drewno, roślinność wodna i łąkowa, również grzyby, igły drzew szpilkowych, głównie sosny, czasem łosie żerują na polach uprawnych. W Polsce łoś jest zwierzęciem łownym z okresem ochronnym.