Najczęściej możemy zobaczyć go na bagnach. Aż trudno sobie wyobrazić, że łosie, które ważą czasami nawet pół tony, z taką łatwością poruszają się po mokradłach. Nie zapadają się dzięki szerokim racicom. Oczywiście tylko największe łosie ważą pół tony. Przeciętnie tylko 200-400 kg.

Łosie znakomicie pływają. Bez trudu mogą dać nurka na głębokość pięciu metrów i przebywać pod wodą nawet minutę. Na bagnach łosie przebywają jednak najczęściej tylko wiosną i latem, kiedy jest tam masa smacznych roślin. Zimą te wielkie zwierzaki wędrują do lasu, gdzie mogą znaleźć inny łosiowy przysmak - drobne gałązki i korę drzew. Z zapałem obgryzają młode sosny, osiki, brzozy i wierzby. Jeśli nie mogą sięgnąć do wysoko znajdujących się gałązek, to zdarza się, że łamią nawet małe drzewka.

Bardzo łatwo poznać, który łoś to pani (nazywana klępą), a który pan (byk). Głowę pana przyozdabia poroże, które czasami - w Polsce, niestety bardzo rzadko - ma formę rozłożystych łopat. Nie zawsze jednak głowy byków mają taką ozdobę. W październiku i listopadzie łosie poroże zrzucają. Rośnie im powoli nowe. Całkowicie ukształtowane jest dopiero w lipcu lub w sierpniu.

Ale zanim byki stracą poroża, zaczynają zaloty. Może będziecie mieli szczęście i we wrześniową lub w październikową noc usłyszycie w jakimś lesie cichutkie postękiwanie. To właśnie bukowisko, czyli czas, kiedy łosiom zbiera się na miłość. Malutkie łoszaki przychodzą na świat w maju - zwykle jedno lub dwa. Są maleńkie (ważą tylko od 6 do 16 kg), szczególnie gdy staną przy rodzicach. A stają na nogi bardzo szybko - zazwyczaj w tym samym dniu, w którym przyszły na świat. Ssą dzielnie mamę, jedzą różne rośliny i już po sześciu miesiącach ważą ponad 100 kg.

Z wyglądu te dziwaczne zwierzęta przypominają krzyżówkę jelenia z koniem. Ale z koniem mają niewiele wspólnego. Z jeleniem dość dużo, bo należą razem do jednej rodziny - jeleniowatych, której łoś jest największym przedstawicielem żyjącym w naszym kraju. Po wojnie w Polsce żyło bardzo mało łosi. Był to gatunek, który omal nie wyginął, ale dzięki ochronie dziś jest ich u nas około 2tys. Najłatwiej możecie je spotkać na północnym wschodzie kraju. Największą ich ostoją jest Biebrzański Park Narodowy.