Kiedy Ziemia była znacznie bardziej zadrzewiona, niż jest teraz, łosie zamieszkiwały wszystkie północne lasy, a w Europie ich zasięg występowania rozciągał się znacznie bardziej na południe. Spotykano łosie w Alzacji w X w. Wraz ze stopniowym znikaniem suchych i podmokłych lasów, oraz presją polowania, liczebność łosi uległa znacznemu zmniejszeniu. Próbowano wówczas introdukcji łosi na nowe terytoria; w latach 1878-1904 na Nową Funlandię i 1949-1958 w pobliżu Cordova na Alasce, gdzie usyskano dobre rezultaty. Tylko te dwa przedsięwzięcia zostały uwieńczone sukcesen. Dzisiaj populacje łosi są na ogół stabilne, złaszcza w parkach narodowych, gdzie zwierzęta są bezpieczne. W Ameryce Północnej liczebność łosi także wzrasta, od Ontario po Kolumbię Brytyjską, z wyjątkiem Nowej Funlandii, gdzie uległa nieznacznemu obniżeniu. Jest stabilna w Zachodnim Jukonie, w północno-zachodniej Kolumbii Brytyjskiej i w dużej części Alaski; wykazuje jednak tendencje zniżkowe w strefach już i tak słabo zasiedlonych, jak środkowa, wschodnia i południowa Alaska.

W Europie łoś jest lepiej chroniony i usiłuje odzyskać swoje dawne tereny, przedostając się ze Szwecji wpław do Danii i piechotą z Polski do Niemiec.

Na kontynencie amerykańskim i w Eurazji łoś żyje w tundrze, a przede wszystkim w tajdze. W Kanadzie zajmuje także "muskeg" (słowo oznacza regiony, w których rzadka i niska roślinność ciągnie się w głąb lasu). Gęsty las iglasty tworzący tajgę rozciąga się w północnej części Eurazji do Skandynawii po Morze Ochockie aż po Mongolię. Modrzewie i świerki tych rozległych, lasów pokrytych śniegiem przez wiele miesięcy w roku, zostawiają miejsce brzozom i osikom tylko na polanach wzdłuż strumieni. Pożary niszczą okresowo te wielkie leśne obszary, a pierwszymi drzewami odrastającymi po pożarze są właśnie brzozy i osiki.

Łoś jest największym ze ssaków żyjących w tajdze. Dzieli to siedlisko z jeleniem ałtajskim, piżmowcem, niedźwiedziem brunatnym, licznymi gryzoniami jak ruda wiewiórka euroazjatycka, różnymi drapieżnikami jak soból, syberyjska łasica, rosomak, ryś i wilk, oraz licznymi ptakami drapieżnymi. Poza niedźwiedziem i wilkiem, inne mięsożerne jak rosomak, kojot, czy ryś, nie zagrażają łosiom. Ich kontakty ograniczają się do przypadkowych spotkań, a ofiarą padają tylko łosie osłabione, chore lub osamotnione, młode cielęta. Na Alasce, w okolicach gdzie łosie spotykane są w pobliżu ziem uprawnych, psy domowe często atakują młode cielęta, a w zimie mogą nawet ścigać dorosłe łosie, aż do całkowitego wyczerpania. Zaobserwowano także ciekawy podział ról między bobrami i łosiami. Bobry ścinają drzewa potrzebne im do budowy tam, przyspiesza to wzrost młodych pędów, tak lubianych przez łosie. Łoś musi jednak walczyć o pastwiska ze zwierzętami wielu gatunków. W zimie łosie, karibu i wapiti schodzą się w te same miejsca i zapuszczają się niekiedy w okolice, gdzie żyją stada zwierząt domowych. Z niektórymi drobnymi trawożernymi konkurencja jest minimalna, ponieważ nawet jeśli skubią one te same rośliny, robią to w inny sposób. Łoś zjada górną część rośliny, która jest dla niego najłatwiej dostępna, zając zaś - położoną najbliżej ziemi.

W 1904 roku niewielka grupa łosi osiedliła się na wyspie Royale. Jest to niewielka, dzika wysepka położona w północnej części Jeziora Górnego, na pograniczu Kanady i Stanów Zjednoczonych. Żyby dotrzeć do niej łosie musiały przepłynąć albo przejść po lodzie 25 km dzielących wyspę od lądu. Zaczęły się bardzo szybko rozmnażać i ich liczba przekroczyła 2000 sztuk, na zbyt małej dla nich wszystkich przestrzeni. Ta nadmierna liczebność łosi spowodowała dewastację lasu, który był podstawą roślinności na wyspie i zaczęło brakować pożywienia. Co roku padało wiele łosi osłabionych głodem, chorobami i pasożytami. Zdaniem biologów i konserwatorów przyrody jedynym wyjściem, które zapobiegłoby wyginięciu łosi z wyspy Royale, była regulacja ilości narodzin. Przybycie wilków w 1950 roku przywróciło równowagę naturalną, ponieważ drapieżniki ograniczyły liczebność łosi. W latach 1958-1968 dwaj biolodzy amerykańscy, D. L. Allan i E. L. Mich, zaobserwowali, że 16-18 wilków utrzymywało na wyspie stado łosi w równowadze, zabijając najsłabsze cielęta i dorosłe łosie powyżej sześciu lat.