W okresie godowym, we wrześniu i październiku, łosie gromadzą się czasem w grupy liczące nawet trzydziestu osobników. Podczas zalotów samce potężnie pobekują, napinając mięśnie szyi i łopatek, żeby wyglądać okazale. Jest to pora roku, kiedy są najsilniejsze - ważą do 700 kg. Ich poroże - podstawowy atut "uwodzicielski" - ma wówczas piękny, matowo-brązowy odcień. Samce przechadzają się tam i z powrotem przed samicą, aby uwieść ją i zażarcie walczą między sobą na poroża.

Samice zachowują się wówczas w stosunku do siebie bardzo agresywnie i są równie hałaśliwe jak samce. Wydają płaczliwe, nosowe odgłosy (słyszalne z odległości 3 km), aby przywabić samca. Większość łosi jest monogamiczna w danym sezonie. Kiedy partner zostanie wybrany, para formułuje się tylko wówczas, gdy wybranek akceptuje przy samicy młode z poprzedniego miotu.

Jak u wszystkich jeleniowatych samce i samice łosia zdolne są do krycia, tylko przez dwa miesiące okresu rujowego.

Edwards I Ricey w 1958 r. i Markgren w 1969 r., zauważyli jednak, że jeśli samica nie zostanie zapłodniona na początku okresu reprodukcyjnego może być zapłodniona w okresie późniejszej rui, ponieważ cykl ruiowy powtarza się co 20-30 dni. Zjawisko to związane jest przede wszystkim z późnym zbieraniem się łosi na początku sezonu zalotów. Opóźnienie to można wyjaśnić bądź niedostateczną liczbą samców dołączających do samic lub tym, że samice, którym jeszcze towarzyszy potomstwo, unikają zbyt licznych grup. Inną ważną przyczyną jest niska płodność młodych samic, pokrytych po raz pierwszy. Ciąża trwa 226-264 dni, jeśli zapłodnienie nastąpi późno, samice urodzą młode pod koniec lata lub jesienią, z nadejściem chłodów. Cielęta urodzone w tym okresie są małe, ponieważ nie miały możliwości osiągnąć wystarczającego stopnia rozwoju przed nadejściem zimy. Badacz Markgren stwierdziłw 1969 r., że te późne urodziny są stosunkowo częste w Szwecji, a w Ameryce północnej zdarzają się rzadko. Po okresie rujowym zaledwie 50% samic jest w ciąży.

Na okres porodu samice szukają odosobnienia w lesie lub w trawach. Młode klępy rodzą jedno cielę. Dopiero po 3-4 latach będą mogły mieć dwa lub, rzadziej, trzy młode. 1/4 klęp w wieku co najmniej 5 lat ma bliźnięta, niektóre mają trojaczki. Ciąża trwa 226-264 dni. Cielęta przychodzą na świat od kwietnia do początku czerwca, najczęściej w połowie maja. Masa ciała noworodków-jedynaków wynosi 11-16 kg, a bliźniąt średnio około 6 kg. W kłebie mają 70-90 cm. Ich umaszczenie jest jednolite - czerwonobrązowe, w odróżnieniu od innych młodych jeleniowatych, które są cętkowane. Matka ukrywa je dzień lub dwa w gęstwinie przed drapieżnikami. Umaszczenie cieląt nie chroni ich, bo odróżnia się od otoczenia, a młode nie są jeszcze na tyle silne, by móc podążać za matką.

Dwadzieścia minut po urodzeniu wstają. Dwa dni później wzmacniają się na tyle, że mogą już szybko biegać. Ich głos, słabe pochrząkiwanie w pierwszych dniach, staje się przeraźliwym rykiem. Przez około 5 miesięcy karmienia mlekiem (5-6 karmień dziennie), pomału uczą się same pobierać pokarm. Początkowo niezręcznie ssą, gubią część mleka (z jednego sutka może wypłynąć pół litra mleka przez mniej niż 30 sekund).

Począwszy od pierwszej jesieni życia dwa małe guzki średnicy zaledwie 1 cm zaczynają rosnąć na głowach młodych samców. Początkowo rogi małego łosia są krótkie i proste, a rok po roku rosochy mają coraz więcej odnóg (pasynek), by w końcu, kolejnej wiosny mieć po 6-10 odnóg, pomiędzy którymi zaczynają się tworzyć łopaty.

Młode łosie rozwijają się szybciej niż inne młode innych dużych ssaków; niewątpliwie dlatego, że mają zaledwie pięć miesięcy na to, żeby urosnąć nim nastanie zima. Przyrastają 1 kg dziennie przez całe lato.

W wieku 1 roku mają już 1.5 m w kłębie. Młode podążają za matką przez cały pierwszy rok i zwykle przeganiane są w chwili urodzenia następnego miotu. Zdarza się jednak, że wracają i przyłączają się do rodziny na jeszcze jeden rok, aż do osiągnięcia wieku dorosłego. Zwierzęta obu płci osiągają dojrzałość płciową w wieku około 2 lat, a okres największej płodności przypada na wiek 4-12 lat.

Matka prowadząca młode trzyma się z dala od innych zwierząt swego gatunku. Z natury jest bardzo opiekuńcza, może nawet stać się agresywna w obliczu niebezpieczeństwa i trudno się do niej zbliżyć. Regularnie wylizuje swoje małe, aby osłabić zapach ich ciała i utrudnić drapieżnikom ich wykrycie. Kiedy zbliży się drapieżnik, matka szarżuje bez wahania, aby zmusić go do ucieczki. Jeszcze bardziej czujna jest zimą, gdy ataki drapieżców są dużo częstsze. Obserwacje wykazały, że poziom śmiertelności młodych łosi jest wysoki i wynosi 50-60%. Jeśli ginie matka, miot skazany jest na śmierć, ponieważ małe łosie mogą być wychowywane tylko przez rodzoną matkę.