Polowanie na łosie jest wyczynem sportowym. Odbywa się ono na jesieni, w porze, kiedy w Arktyce pada lodowaty deszcz. Łosie żyją samotnie w oddalonych, trudno dostępnych okolicach, żeby do nich dotrzeć myśliwi muszą często używać różnych środków transportu - samolotu, statku, samochodu terenowego.

Na dalekiej północy Kanady, Alaski i Skandynawii przetrwanie Indian i Eskimosów zawsze zależało od polowania na łosie, które dostarczają im niezbędnego białka. To tradycyjne polowanie długo pozwalało utrzymać liczebność zwierząt w równowadze - łosie nie mogą zbytnio rozmnażać się, aby nie wyginąć z głodu. Jednak w latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych sportowe polowanie, a także kłusownictwo rozwinęły się w sposób niekontrolowany. Ponieważ łosie były jeszcze wówczas liczne, władze dopuściły do tego. Dzisiaj w niektórych rejonach Ameryki Północnej populacje łosi zostały zdzisiątkowane, a myśliwych jest więcej niż zwierzyny. Niebezpieczeństwo zaburzenia równowagi powstaje wówczas, gdy liczebność łosi zmniejszy się na skutek bardzo srogiej zimy, zaś odstrzały nie zostaną ograniczone. Władze próbują wprowadzić środki ochronne nadzorując polowanie w rygorystyczny i racjonalny sposób.

Podobnie jak dla wielu innych dzikich zwierząt innych gatunków współżycie łosia z człowiekiem we współczesnym świecie pełne jest nieprzewidzianych i nieznanych pułapek. W czasie obfitych opadów śniegu łosie przemieszczają się po uprzątniętych szlakach kolejowych. W ten sposób łatwiej im pokonywać szerokie przestrzenie pokryte wielocentymetrową warstwą śniegu. Z tego powodu na Alasce w zimie 1984-85 pod pociągami zginęły 384 łosie. Na lotnisku w Anchorage na Alasce wokół pasów startowych trzebo było ustawić bariery, żeby uniemożliwić łosiom, nieświadomym niebezpieczeństwa, wkraczanie na lotnisko. W tym samym mieście projektuje się budowę dla łosi przejścia przez autostradę przebiegającą wokół miasta.

Wiele projektów przemysłowych, np. budowa elektrowni wodnych, zapór, eksploatacja bogactw kopalnych i lasów zagraża środowisku naturalnemu łosi.

Ochrona fauny i środowiska naturalnego jest jednak coraz poważniej brana pod uwagę w trakcie opracowywania dużych projektów gospodarczych, które mogłyby zagrozić równowadze naturalnej. Zarówno władze, jak i miejscowa ludność, coraz bardziej zdają sobie sprawę z konieczności dostosowania działalności ludzkiej do wymogów środowiska naturalnego.