Susannie Johansson z podsztokholmskiej dzielnicy Upplands Väsby miała niedawno niecodziennych gości. W jej ogrodowym basenie postanowił zażyć kąpieli... wielki łoś. Jego towarzysz zakończył wizytę w mieście efektownym zjazdem na zadzie ze schodów sąsiedniej willi.

W końcu po szarży na płot spłoszeni intruzi skryli się w pobliskim lesie. Mniej szczęścia miał młody łoś, który zapędził się aż do centrum Sztokholmu. Po gonitwie na ulicach i slalomie między samochodami oszalałe ze strachu zwierzę trzeba było uśpić.

Do niedawna problem szybkiego wzrostu pogłowia łosi dotykał tylko mieszkańców północnych rejonów Szwecji, ale teraz zwierzęta zapuszczają się coraz dalej na południe. Po przetrzebieniu wilków łosie nie mają w Skandynawii naturalnych wrogów. To dlatego ich populacja w ciągu ostatnich lat wzrastała w tempie 40 proc. rocznie, by osiągnąć dziś 300-400 tys. sztuk. Łosie powodują co roku setki wypadków drogowych i dokonują poważnych szkód w uprawach leśnych. W tej sytuacji jedynym sposobem regulacji pogłowia zwierząt jest ich odstrzał. Jesienne polowania, które u naszych północnych sąsiadów stały się już tradycją, redukują stado o około 100 tys. sztuk.

Co roku pod koniec września Göran Svensson, menedżer średniego szczebla jednego ze szwedzkich banków, czyści strzelbę, przygotowując się do wyjazdu na polowanie. W spokojnym Göranie na jeden tydzień budzi się instynkt łowcy. Na zarzut, że to krwawa rozrywka, odpowiada: - Raczej próba zachowania równowagi w przyrodzie i znakomita okazja do obcowania z naturą. Nie tylko dla niego - co roku do szwedzkich lasów rusza armia 290 tys. myśliwych, a obroty branż związanych z myślistwem sięgają rocznie trzech miliardów koron szwedzkich (ok. 1,2 miliarda zł). To prawie tyle, ile rząd szwedzki wydaje na ochronę przyrody. Polują wszyscy - zarówno "pospolite ruszenie", czyli chłopi z północnej Norrlandii, jak i elita z królem Karolem XVI Gustawem i księciem Karolem Filipem na czele. Każdy myśliwy wydaje średnio 25 tys. koron (ok. 10 tys. zł) na niezbędne wyposażenie: nieprzemakalne ubranie, buty, strzelbę, radiotelefon, noże itd. To tłumaczy wysoką średnią wieku szwedzkich myśliwych - 47 lat. Tylko ustabilizowanych ojców rodzin stać na taką kosztowną rozrywkę. Po tragicznym wypadku, do którego doszło w okolicach Sundsvall, gdzie 80-letni myśliwy zastrzelił przez pomyłkę zbieracza jagód z Litwy, rozgorzała dyskusja, czy nie ograniczyć dostępu do broni najstarszym miłośnikom polowań.

Mimo licznych zachęt Szwedzkiego Związku Myśliwskiego kobiety stanowią wśród łowców zaledwie 5 procent. Eva Wickström, 30-letnia rewizor w renomowanej firmie w Sztokholmie, należy do tego elitarnego kręgu. Polowanie to dla niej przygoda oraz sprawdzenie się w rywalizacji z mężczyznami. Według Evy kobiety są w łowach bardziej skuteczne. Mają więcej cierpliwości i potrafią "wystawić" łosia pod pewny strzał. Mężczyźni bez entuzjazmu przyglądają się paniom ze strzelbami. Per Petersson, inżynier z Ericssona, twierdzi, że podczas polowania najważniejsza jest męska wspólnota i poczucie przynależności do zespołu myśliwych. Na łosie nie poluje się w pojedynkę, ale w kilkuosobowych grupach, które zwykle spędzają cały tydzień, biwakując w lesie.

Złośliwi twierdzą, że motorem napędzającym myśliwską pasję zwykle spokojnych Szwedów jest możliwość zaopatrzenia się w tanie mięso. W przypadku upolowanego łosia to około 250-300 kg mięsa.

Szaleńcze łowy regulują nawet tempo interesów. W sezonie polowań trudno umówić się na spotkanie z szefem zarządu sztokholmskiej giełdy Olofem Stenhammarem albo z Lennartem Ahlgrenem, szefem Assi-Domän, szwedzkiego przedsiębiorstwa zarządzającego lasami. Niektóre firmy pracują na zwolnionych obrotach, gdyż pomniejszona o myśliwych załoga nie daje rady utrzymać normalnego tempa pracy. Dotyczy to nie tylko zakładów czy biur - szwedzkie gazety donoszą ze zgrozą o zamkniętych na cztery spusty komisariatach policji!

Sława łowów na łosie przekracza granice kraju. W tym roku na polowanie do Szwecji przyjechał szwajcarski książę Ruzzo Reuss (mąż Anni Frid Lingstad z Abby). Często też polowania stają się okazją do spotkań biznesowych, na które zaprasza się partnerów i ważniejszych klientów. Podobno więzi zacieśnione na polowaniu nie mają sobie równych. Niektórzy obrotni biznesmeni próbowali nawet koszty takich łowów odliczyć sobie od podatku jako "wydatki na międzynarodowy marketing". Urzędy skarbowe nie dały się jednak wywieść w pole - dla szwedzkiego fiskusa polowanie mieści się tylko w rubryce "rekreacja".